Pic du Midi D'Ossau

Een gave dag vandaag. Prima temperatuur, mooi weer. Een perfecte dag om de Pic du Midi D'Ossau te bezoeken.

Eerst vanuit Laruns 20 km de berg op naar Lac Fabrere, een stuwmeer waar we de camper neerzetten voor de dag.
Gisteren al gereserveerd om vroeg met het treintje mee te kunnen...Yep, wij stijgen vanaf het Lac met de telecabine (kabelbaan) naar grote hoogte. Ik denk zo.n 500 m. Greetje is in de 7-de hemel als het om kabelbanen gaat, ze begint spontaan een traantje te laten. Ikke handje vasthouden. Ben errug trots op Greetje. ze doet het toch maar eventjes. Een cabine, saampjes voor 2 personen...en een heundje.
Na 7 min mogen we er weer uit, inmiddels op 1.600 m.
Het treintje voor 10.00 staat al klaar, le petit train arouste, de hoogste treinrit van Europa naar het Aroustadal op 2.000 m hoogte, een stuwmeer wat in de jaren 30 gemaakt is met het kleine treintje wat nu dienst doet als toeristische attractie. De treinrit duurt ongeveer 1 uur en overbrugt een hoogte van ca. 300 m langs echt steile ravijnen en bergkammen. Een aanrader Rob ! Echt een aanrader want het is een waanzinnig mooi plaatje. ieder hoek om is het weer anders en af en toe stoppen bij een wissel,wachten op een tegemoetkomend treintje....De trein is niet breder dan 2 personen krap naast elkaar en wat plaatstaal. In ons geval proppen we Odie tussen ons in. Trillend neemt ze plaats tussen ons in en is nerveus voor wat komen gaat. Wij ook.
Het is een open treintje in de vrolijke kleuren rood en geel. Makkelijk te zien als het naar beneden gestort is denk ik dan. Geen rollbar, geen overkapping behalve een zonnescherm die de vriendelijke Franse medewerker niet naar beneden wil doen want het is zo mooi weer, maar gewoon een echte cabrio +.

De ervaring begint al met een tunnelrit door een tunnel waar nog geen volle Amerikaan in z'n eentje doorpast. tenminste als hij vanmorgen zijn ontbijt gegeten heeft. Wij Europeanen hebben geluk, het past net...geen pinkie uitsteken want hij is er onherroepelijk af in het donkere hol. Minutenlang houdt het zo aan. we zien niets, we horen alleen kaboem kaboem kaboem van de rails en het stampen van de treindiesel, de rook van de diesel komt in onze longen als exraatje. Wat een ervaring. De hond wil nu al eruit...vreemd. Licht, en er was Licht.... aan het einde van de tunnel. Gelijk stilstaan op een wissel en wachten op de andere trein..Op dat moment gaat Odie heeeelemaal uit z'n dak. Hij ziet een grote geel/zwarte bergmarmot...zo'n heeele grote cavia. De marmot druipt snel af maar Odie denkt niet, hij ruikt...ruikt ...ruikt. En gaat nog een tijdje door. Lekker zo met die hond, iedereen in de buurt kijkt naar ons. Odie is inmiddels bedaard en ligt tussen ons in, nog natrillend van de ervaring van het zien van die cavia.
Inmiddels tsjoeken we soms langzaam dan weel snel de berg op, langs die ravijnen. Bijna een uur later komen we aan op het eindstation. Een heeeel klein petiterig betonnen eindstationnetje met een nog kleiner barretje (4 mensen en de bar is vol binnen). Maarrrrr we zijn er nog niet, neeeee, dat hadden jullie gedacht heh? Nadat we aankomen moeten we nog 50 m verticaal overleven (ongeveer 1 km horizontaal) over een bergruggetje om uiteindelijk bij het bergmeer aan te komen. De wind waait vrij hard ("violent" op z'n Frans) en er is eigenlijk niets te beleven...alleen water en keiharde stenen. Even rondgekeken en dan maar weer de weg terug aanvaard...een half uurtje later staan we weer bij het ienieminie stationnetje en "us heb honger en dorst". Dus wat doe je dan? Juist ja, "un cafe et un sinas et deux hotdogs"...ik moet zeggen de hotdogs waren prima. Lekker effe eten. het is inmiddels 12.30 en kunnen met het treintje mee terug.

De rit naar beneden is veel meer ontspannen omdat Odie nu de rust zelve is terwijl ze naar boven toe een trillend rietje was. Nu heeft ze alle tijd om alles eens rustig te bekijken. Mooi heh? Nogmaals Rob, 500 m de diepte in kijken is waanzinnig mooi. Of ga je liever dat klimding van gisteren in?

Beneden wat gedronken en de bus weer bestuurd tot aan Laruns. Boodschappen gedaan voor de komende dagen en lekker naar de camping. Camping Pont Laugere is maar een ** camping en staat niet op de kaart (heh Lingo !!) maar de eigenaresse is fenomenaal. Ze is vrolijk, zeer gastvrij (onfrans) en zeer behulpzaam. Het sanitair is echt het beste van deze vakantie, zelfs van meerdere vakanties. Haar Franse vriend, met toupet, is ook heel erg aardig. Ik raad iedereen aan die hierheen komt deze kleine camping te bezoeken...

Nog een laatste dingetje...het regent, of liever gezegd, het heeft geregend en dat hebben we nu in de richting van Petra gestuurd. :-)

Morgen vertrekken we richting Figeac, Dordogne en de Lot...